Już trochę zakurzone, ale wciąż ślicznie niebieściutkie
Dobra nowina: wypożyczenie samochodu w Serbii jest tanie jak barszcz (październik 2026). Odbierałam auto o 10 rano, a oddawałam o 16, co oznaczało już naliczenie kolejnego dnia, mimo że to tylko sześć godzin więcej. Ale i tak za pełne cztery doby zapłaciłam raptem 65 euro (i to za automat), więc stwierdziłam, że nie muszę się tym przejmować.
Tym razem wybrałam wypożyczalnię Sixt. Google pokazuje stanowisko Sixta w samym terminalu, ale to bujda (już trzeci raz trafiam na taki błąd Mapsów). Wszystkie biura wynajmu znajdują się obecnie w budkach na zewnątrz lotniska, przy dużym, wielopiętrowym garażu – być może przeniosą się do terminalu po zakończeniu jego rozbudowy. Szczęśliwie zauważyłam je dwa dni wcześniej, kiedy jechałam siedemdziesiątką dwójką do miasta. Nie było kolejki, w ogóle nie było za bardzo ludzi, więc mogłam od razu przystąpić do załatwiania formalności.
Zaoferowano mi dodatkową opcję: zwrot samochodu z pustym bakiem. Pan czarował, że mają preferencyjne ceny paliwa, a poza tym przypomniał mi coś, o czym już czytałam przed wyjazdem: na stacjach NIS i Gazprom czyli największych sieciach benzynowych nie można płacić kartami Mastercard i Visa. To z powodu amerykańskich sankcji — tego już mi nie powiedział, ale znam sytuację.
Nie kocham takiego rozwiązania, bo człowiek musi cały czas kombinować, żeby przyjechać z prawie pustym bakiem (nie ma zwrotu za niewykorzystaną benzynę), a z drugiej strony nie utknąć gdzieś po drodze. Ale tym razem wydało mi się najprostsze, bo zwolniło mnie z konieczności trzymania w portfelu większej sumy dinarów do ostatniego dnia. Za tę przyjemność zapłaciłam dodatkowo 90 euro. Pełny bak przy wyjeździe dawał mi ponad 600 kilometrów trasy. Jak się potem okazało, wystarczyłby na całą czterodniową wycieczkę. Ostatniego dnia dolałam na wszelki wypadek kilka litrów benzyny za ok. 10 euro, ale była to przesadna ostrożność: dojechałam do lotniska z ponad stokilometrowym zapasem (potem wyliczyłam sobie, że za przejechane 500 kilometrów samodzielnie także zapłaciłabym na stacji około 90 euro). Tak przy okazji: na mniejszych stacjach często okazuje się, że benzyna „wyszła”, jest tylko diesel.
Potem musiałam już tylko wejść na czwarty poziom wielopiętrowego garażu. Zaczęłam szukać samochodu, a Sixt ma ich tam sporo. Pan twierdził, że kiedy nacisnę przycisk na kluczyku, samochód się zaświeci, ale jakoś nic mi się w oczach nie zaświeciło. (Znajdowanie auta na parkingu w ogóle nie jest mocną stroną starszej pani). Na szczęście był tam pracownik Sixta, który wskazał mi mój pojazd.
Jakoś mam ostatnio szczęście do fajnych kolorów. Tym razem też dostałam ładne, metalicznie niebieskie autko. Było to Renault Clio, które znam, więc nie musiałam się z nim oswajać na nowo.
Samochód miał na liczniku nieco ponad trzydzieści tysięcy kilometrów. Zrobiłam na wszelki wypadek zdjęcia maleńkich zadrapań, ale przy zwrocie szczęśliwie nikt nie oglądał karoserii z lupą. Własnych zadrapań nie dodałam.
To nie był najnowszy model, ale technicznie nie mogę mu nic zarzucić: nie charczał, nie zgrzytał, toczył się grzecznie zarówno po szosie, jak i po kilkunastu kilometrach nieasfaltowanej drogi. Wygoda siedzenia w normie, klimatyzacja taka trochę z nawiewem.
Clio nie jest autem, w którym wygodnie pomieści się więcej niż dwie osoby, bo po przesunięciu fotela kierowcy z tyłu zostaje bardzo mało miejsca. Bagażnik nie pomieści więcej niż dwie walizki. Ale na kilkudniową wyprawę dla pasażerki solo po niewymagających drogach? Naprawdę nie ma na co narzekać.
Czytałam różne niezbyt pochlebne opinie o serbskim stylu jazdy. Osobiście nie napotkałam większych problemów, ale chyba zastanowiłabym się dwa razy przed pchaniem się do zakorkowanego centrum Belgradu. W małych miasteczkach, np. w Valjevie, też są zresztą korki, a jeżdżenie po wąskich uliczkach wymaga pewnej uwagi, choć nie powinno przyprawić o zawał serca.
W Serbii nie działają międzynarodowe apki parkingowe typu EasyPark. W Belgradzie można pobrać lokalną apkę Parking Servis Beograd (nie korzystałam, bo nie miałam tam samochodu). Lokalni mieszkańcy najczęściej płacą za parkowanie, wysyłając SMS z numerem rejestracyjnym na specjalny numer strefy, ale dla turystów z zagranicznych numerów ta usługa przeważnie nie działa: próba wysłania SMS-a kończy się błędem dostarczenia. Pozostaje kupienie karty / zdrapki – trzeba jednak znaleźć punkt, który je sprzedaje, co nie zawsze jest łatwe. Lepiej nie liczyć na szczęście: kontrolerów jest wielu i podobno nie mają litości, a chociaż mandaty nie są wysokie, to szukanie miejsca, żeby je zapłacić, kosztuje czas i nerwy (coś o tym wiem po Albanii).
Na szczęście tym razem nie miałam kłopotów, bo na płatnym parkingu zostawiłam auto tylko raz, w Valjevie, punkt sprzedaży kart (z pewnym trudem) zlokalizowałam i mogłam sobie zwiedzać miasto w świętym spokoju.
Powrót na lotnisko warto zaplanować z pewnym zapasem: z powodu prowadzonych teraz robót drogowych można utknąć w gigantycznym korku. Pokonanie ostatnich 9 kilometrów autostrady zajęło mi pół godziny. Za to zwrot okazał się jeszcze mniej bolesny niż odbiór. Pracownik Sixta był już w garażu, zerknął na samochód i pokiwał głową, że wszystko jest OK. Po pięciu minutach dostałam na mail potwierdzenie zwrotu. Nabrałam ochoty na kolejną serbską wyprawę samochodem!
Dodaj komentarz